Czy macie tak, że patrząc na biegające i śmiejące się dzieci, to tęsknicie do czasów beztroski, zabawy od rana do wieczora, skakania po kałużach i robienia pączków z błota? Momentów, gdy czas stał w miejscu, gdy nie trzeba było myśleć, co włożyć do garnka, ani czy starczy do pierwszego?
Kiedyś usłyszałam, że bawić to się mogłam, jak miałam naście lat, a teraz to już stara d**a jestem. Czy jedyną rozrywką, która mi zostaje, to szydełkowanie, układanie pasjansów i co jakiś czas spotkanie przy grillu ze znajomymi? Podobno w każdym z nas siedzi taki mały chłopiec lub mała dziewczynka, które tęsknie pytają: „Pobawisz się ze mną?”. Mam wrażenie, że od dorosłych wymaga się wyłącznie powagi i odpowiedzialności. Czy czas zwariowanych pomysłów i nietuzinkowych doświadczeń minął bezpowrotnie? Myślę, że niekoniecznie. Być odpowiedzialnym człowiekiem z duszą pięciolatka jest wyzwaniem, które da się zrealizować.
Bawiłam się, jak byłam dzieckiem, teraz jestem mamą i nadal się bawię, tyle że z własnym maluchem: berek, trampolina, budowanie z klocków czy rysowanie kredą po chodniku. Może ludzie patrzą się na mnie dziwnie, ale nie interesuje mnie to. Ilu z nas, mając już wiek liczony w dziesiątkach, nadal gra na konsoli czy kompie? Ilu z nas ma rozrywkowe apki w telefonie? Ilu z nas składa mniejsze i większe konstrukcje z Lego? Dorośli mają ten luksus, że oprócz dziecięcych zabaw mogą również próbować nowych ekstremalnych doświadczeń, bo w końcu ich na to stać.
Czy latanie paralotnią, skoki ze spadochronem, nurkowanie głębinowe to nie są formy rozrywki? Mawia się, że kobiety są bardziej odpowiedzialne, a mężczyźni są jak dzieci, tylko z czasem zamieniają zabawki na większe i droższe. Część nadal, patrząc na auto w garażu, wraca z sentymentem do resoraków. Znam takich, którzy posiadają odpowiednie miniaturki swoich wszystkich byłych i obecnych pojazdów, nawet w tych samych kolorach. Ilu z nas trzyma na strychu swoje skarby, czekając, aż zakurzone pudło zostanie przyniesione po latach do dziecięcego pokoju i w końcu zademonstruje się swojemu potomstwu, jak przykładowo działa ta kolejka lub jak gra się w tę planszówkę?
Jakiś czas temu czytałam w necie, że w Serocku przydałby się jakiś klub, pub czy dyskoteka. Mieszkańcy wskazują na brak miejsca do spotkań z przyjaciółmi i odprężenia. Może jakieś kręgle, bilard, darty, karaoke? Pewnie, czemu nie. Wiele miast i kurortów oferuje przecież takie rozrywki. W naszej okolicy też są takie miejsca, ale niestety, na terenach okolicznych hoteli.
Skoro potrzeba jest zdiagnozowana, to czemu nie ma chętnego do jej realizacji? W czym tkwi problem? W ludziach. Nie każdemu odpowiada sąsiedztwo uciążliwego lokalu, często kojarzonego z jakąś brudną meliną, gdzie do późnych godzin nocnych będzie hałas, duży ruch ludzi i mogą królować używki. Nawet jeżeli znalazłby się chętny przedsiębiorca, posiadający odpowiedni lokal i kapitał, to sen z powiek zmywałoby mu zapewne ryzyko, czy jak rano wstanie, to klub jeszcze będzie istniał. Ludzie są nieprzewidywalni. Z jednej strony by chcieli, a z drugiej strony się boją. Super pomysł, byle jak najdalej ode mnie.
Letni czas obfituje w koncerty, festyny i potańcówki na terenie całej gminy, nie tylko w samym mieście. Nie ma weekendu, by gdzieś coś się nie zadziało. Niestety, powolnym krokiem nadchodzi jesień, a z nią skończą się letnie imprezy. Czy tak musi być? Zapewne nie tylko ja pamiętam dawne wiejskie zabawy. Kiedyś wystarczyła remiza strażacka, lokalny zespół grający covery lub miejscowy DJ i co weekend dyskoteka była w innym miejscu. Wejściówka symbolicznie odpłatna, fluorescencyjna pieczątka na nadgarstku, jakaś budka lub zaadaptowana kanciapka z napojami i tańce do późna.
Teraz być może oczekujemy już wyłącznie luksusowych klubów. Ale jedno się nie zmienia — każdy musi się czasem trochę rozerwać.
Share this content:
Opublikuj komentarz