27 stycznia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pamięci o Holokauście. W tym roku minęło 80 lat od oswobodzenia więźniów obozu Auschwitz-Birkenau, wydarzenie, któremu towarzyszyły wzruszające uroczystości. Byli więźniowie opowiadali swoje wspomnienia i dzielili się refleksjami dotyczącymi tamtego okrutnego okresu oraz współczesnej sytuacji geopolitycznej. Ci, którzy przeżyli piekło nazizmu, mają dziś około 90 lat. Nie potrafiłam ich słuchać bez głębokiego wzruszenia.
W ciągu zaledwie czterech lat istnienia obozu zagłady Auschwitz-Birkenau zamordowano ponad milion osób różnych narodowości – nie tylko Polaków i Żydów. Komory gazowe, krematoria… Obóz pracy stał się obozem śmierci. Wśród więźniów krążyła makabryczna maksyma: jedynym sposobem na “wydostanie się” z obozu koncentracyjnego było przejście przez komin.
To człowiek człowiekowi zgotował ten los. Ta historia nie powinna się nigdy powtórzyć – musi być przestrogą dla przyszłych pokoleń. Każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: dokąd prowadzi nienawiść, hejt, nietolerancja? Dlaczego tak łatwo traktować drugiego człowieka jak wroga, zamiast dostrzegać w nim bliźniego?
W obchodach wzięli udział nie tylko byli więźniowie, ale także przedstawiciele ponad 50 krajów z całego świata, w tym prezydent Ukrainy, Wołodymyr Zełenski – prezydent kraju, który od trzech lat pogrążony jest w wojnie.
Obok słów tych, którzy przeżyli piekło na ziemi, nie sposób przejść obojętnie.
“Człowiek nigdy nie wyszedł z tamtego obozu.”
“Do dziś nie biorę prysznicu, bo nie wiem co z niego poleci.”
“To antysemityzm doprowadził do holokaustu.”
“To milczenie świata doprowadziło do Auschwitz.”
“Pamięć nie jest kwestią kultury, tylko tożsamości.”
“Pamiętam, jak byłam kiedyś bita przez strażnika, bo wierciłam się, nie byłam w stanie spokojnie ustać podczas długiego apelu. Spojrzałam wówczas w oczy matki i w milczeniu jej oczy mnie błagały “nie płacz, nie płacz, daj radę”. I nie zapłakałam. Pamiętam, że pomyślałam wówczas: nigdy nie dam im poznać, jak bardzo mnie krzywdzą. Miałam 5,5 roku.”
“Nie bójmy się przekonać sami siebie, że trzeba mieć wizję nie tylko tego co dziś jest, ale tego co będzie jutro, tego co będzie za kilkadziesiąt lat.”
“Nie chcemy by nasza przeszłość stała się przyszłością naszych dzieci.”
“Dzisiaj, wszyscy mamy obowiązek nie tylko pamiętać, co przecież jest bardzo ważne, ale także ostrzegać i uczyć ludzi, że z nienawiści rodzi się tylko więcej nienawiści, a z zabijania – więcej zabijania.”
“Odczuwam wielki żal i ubolewam bardzo, że w wielu krajach Europy, także i w naszym kraju, bezkarnie maszerują osoby w uniformach zbliżonych do nazistowskich i głoszących hasła nazistowskie. Osoby te dumnie nazywają się narodowcami.”
“Apeluję do wszystkich ludzi dobrej woli, a w szczególności do młodzieży, bądźcie uczuleni na wszelkie objawy nietolerancji, niechęci do różniących się czy to kolorem skóry, wyznaniem czy też orientacją seksualną.”
Ocaleni od zagłady opowiadali swoje osobiste historie – nie tylko własne przeżycia, ale także to, co usłyszeli od przebywających tam rodziców, gdyż sami wówczas byli małymi obozowymi dziećmi, oraz to, co przeczytali po wojnie. Przytoczono również fragment eseju Czesława Miłosza pt. „Ziemia Ulro”, napisanego w 1949 roku dla „Kultury Paryskiej”. Fragment ten nabrał szczególnego znaczenia w kontekście uroczystości, gdyż kamery uchwyciły skupienie i głębokie przemyślenie, z jakim prezydent Zełenski słuchał tych słów:
“Jeżeli Europa zrujnowana tymi szaleństwami ma uniknąć zagłady, mieszkańcy jej muszą lepiej nauczyć się przewidywać skutki naszych czynów i nie mogą lekceważyć tych, którzy to potrafią. Dla starszych jest to obojętne, myślę o młodych mających życie przed sobą. Wojna i chaos mogą się zacząć wszędzie, uciekać więc nie będzie gdzie i po co.”
Share this content:
Opublikuj komentarz