16 stycznia 2026 r. w Urzędzie Miasta i Gminy Serock odbyło się spotkanie dotyczące rozszerzenia aglomeracji Serock, obejmującej Miasto i Gminę Serock, Gminę Nieporęt oraz Gminę Wieliszew. Dla części mieszkańców była to kolejna zapowiedź „procesu”, dla innych – pierwszy realny sygnał, że temat kanalizacji i oczyszczania ścieków zaczyna wchodzić w fazę decyzji, a nie tylko analiz. Jednocześnie spotkanie to stało się katalizatorem narastających emocji społecznych, które od miesięcy – a w istocie od lat – wybrzmiewają w rozmowach mieszkańców, na zebraniach wiejskich i w mediach społecznościowych.
Rozszerzenie aglomeracji oznacza formalne objęcie nowych terenów planowaną kanalizacją sanitarną, której ścieki mają trafiać do Oczyszczalni Ścieków „Dębe”. To krok, który – jak podkreślają zarówno samorząd, jak i MPWiK S.A. w m.st. Warszawie – jest warunkiem niezbędnym, by w ogóle móc ubiegać się o środki na modernizację oczyszczalni i rozwój infrastruktury. Bez rozszerzenia aglomeracji formalnie „nie ma problemu”, nawet jeśli w codziennym doświadczeniu mieszkańców ten problem jest odczuwalny.
Wieloletnie oczekiwanie i narastająca frustracja
Problem kanalizacji w gminie Serock nie jest nowy. Jak zauważa sam Urząd Miasta i Gminy Serock, od lat mieszkańcy miejscowości takich jak Łacha, Gąsiorowo, Kania Polska, Kania Nowa czy Nowa Wieś funkcjonują w systemie opartym na zbiornikach bezodpływowych. Koszty wywozu ścieków rosną, dostępność firm bywa ograniczona, a niepewność cenowa stała się codziennością. Oficjalne stanowisko Urzędu Miasta i Gminy Serock, opublikowane na stronie serock.pl, wprost wskazuje, że różnice kosztów pomiędzy użytkowaniem sieci kanalizacyjnej a obsługą szamb są znaczące, a model oparty na wywozie nieczystości jest coraz trudniejszy do utrzymania – ekonomicznie i środowiskowo.
Samorząd zwraca również uwagę na wcześniejsze problemy z jakością wody, w tym przypadki skażeń bakteryjnych, które – według urzędników – mogą mieć związek z nieszczelnością zbiorników bezodpływowych i przenikaniem zanieczyszczeń do warstw wodonośnych. W tym sensie kanalizacja i sprawna oczyszczalnia są postrzegane jako konieczność, a nie luksus.
I to jest punkt, który – co istotne – pojawia się także w wypowiedziach przeciwników planowanych zlewni. Na lokalnym forum i w grupie facebookowej „Nie dla zlewni w Łasze” wielokrotnie podkreślano, że sama kanalizacja i nowoczesne oczyszczanie ścieków są potrzebne i nie są kwestionowane. Spór dotyczy sposobu realizacji, lokalizacji infrastruktury towarzyszącej i skutków ubocznych, jakie mogą ponieść konkretne miejscowości.
Zlewnia jako punkt zapalny
Największe emocje wzbudza nie sama idea kanalizacji, lecz temat zlewni i punktów przeładunkowych ścieków. Mieszkańcy zrzeszeni w grupie „Nie dla zlewni” podnoszą szereg obaw, które regularnie powracają w postach i komentarzach. Najczęściej wymieniane są:
– obawy o uciążliwy odór,
– ryzyko spadku wartości nieruchomości w sąsiedztwie planowanej infrastruktury,
– wzmożony ruch wozów asenizacyjnych, kolejki i hałas,
– brak jasnych informacji o lokalizacji, harmonogramie i skali inwestycji.
Administrator grupy relacjonował niedawno spotkanie z burmistrzem, po którym – jak napisano – padła deklaracja, że gmina wróci do mieszkańców z informacją o rozważanych lokalizacjach i dalszym harmonogramie. Jednak w odpowiedzi urzędu, przesłanej później, znalazły się jedynie ogólne sformułowania, m.in. że:
Brak konkretnych numerów działek, terminów czy form konsultacji społecznych został przez część mieszkańców odebrany jako pozorny dialog, a nie realne włączenie społeczności w proces decyzyjny. Jednocześnie organizowane są spotkania mieszkańców, co pokazuje, że temat jest żywy i budzi autentyczne emocje.
Podczas ostatniej sesji Rady Miejskiej w Serocku został również odczytany apel mieszkańców oraz właścicieli działek.
Opinie nie są jednoznaczne
Trzeba jednak podkreślić, że opinie mieszkańców nie są jednorodne. Obok głosów sprzeciwu wobec zlewni pojawiają się także wypowiedzi osób, które podkreślają, że bez infrastruktury kanalizacyjnej gmina utknie na kolejne lata w stanie prowizorium, a obecny system szamb jest źródłem kosztów, zagrożeń środowiskowych i konfliktów. W tych głosach pojawia się argument, że każda infrastruktura techniczna generuje uciążliwości, ale odkładanie decyzji w nieskończoność oznacza dalsze „czekanie na cud”.
To właśnie to sformułowanie – „czekanie na cud” – powraca w wielu dyskusjach. Dla części mieszkańców kolejne analizy, spotkania i zapowiedzi bez konkretów są potwierdzeniem, że problem jest znany od lat, ale nikt nie chce wziąć na siebie ciężaru decyzji.
Problem, który przestał być abstrakcyjny
Dyskusja o przyszłości systemu kanalizacyjnego – zarówno w kontekście zlewni, jak i potencjalnych rozwiązań lokalnych – nie toczy się w oderwaniu od codziennych doświadczeń mieszkańców. W ostatnich miesiącach problem ściekowy stał się wyjątkowo namacalny. Pojawiły się trudności z odbiorem nieczystości płynnych, wydłużone czasy oczekiwania, ograniczona dostępność firm asenizacyjnych oraz wyraźny wzrost cen usług.
To właśnie w tym okresie temat, który przez lata funkcjonował głównie w dokumentach i planach, przeniósł się do realnego życia mieszkańców. Problemy organizacyjne ujawniły, jak wrażliwy jest system oparty na zbiornikach bezodpływowych i jak szybko incydentalne spiętrzenia potrafią przełożyć się na odczuwalne skutki społeczne. W naturalny sposób stało się to impulsem do pytań kierowanych zarówno do gminy, jak i do MPWiK.
Stanowisko MPWiK: zamknięcie Odlewniczej nie spowodowało zatorów, problem leży gdzie indziej
W odpowiedzi udzielonej redakcji infoSerock.pl MPWiK S.A. w m.st. Warszawie wielokrotnie odnosi się do tezy, która najmocniej funkcjonuje w przestrzeni publicznej – że zamknięcie stacji zlewnej przy ul. Odlewniczej w Warszawie miało bezpośrednio spowodować kolejki, wzrost cen i paraliż systemu. Spółka jednoznacznie dystansuje się od takiego powiązania.
MPWiK wskazuje wprost, że nie dysponuje danymi potwierdzającymi, aby zamknięcie Odlewniczej przełożyło się na trwałe zatory w innych punktach zlewnych, w tym w Jachrance:
„Z danych posiadanych przez Spółkę wynika, że obciążenie poszczególnych stacji wzrośnie maksymalnie do 10 proc., co nie przekłada się na powstawanie zatorów ani zwiększony ruch na terenie pozostałych, alternatywnych zlewni.”
Co istotne, MPWiK podkreśla, że liczba firm korzystających z punktu zlewnego w Jachrance nie uległa zmianie w związku z modernizacją Odlewniczej:
„Punkt zlewny w Jachrance obsługuje te firmy, które mają podpisaną umowę z Zakładem Dębe. Jest to stała liczba firm, która nie uległa zmianie w związku z rozpoczętą modernizacją stacji zlewnej przy ul. Odlewniczej 6.”
Spółka odnosi się również do realnych czasów oczekiwania, które – choć dla firm i mieszkańców bywają uciążliwe – nie odbiegają znacząco od standardów sprzed zamknięcia Odlewniczej:
„Aktualny czas oczekiwania na zrzut ścieków w punkcie zlewnym Jachranka wynosi od 30 minut do 1,5 godziny, zaś średnia liczba oczekujących w kolejce pojazdów to 5 sztuk, w szczytach sięgająca 10.”
MPWiK zwraca uwagę, że największe spiętrzenie miało charakter przejściowy i było związane z okresem świątecznym, a nie z decyzjami infrastrukturalnymi:
„Obserwujemy mniej więcej od tygodnia mniejszą liczbę pojazdów oczekujących w kolejce, w porównaniu do pierwszej połowy stycznia br. Według naszej oceny początkowa kumulacja była spowodowana poprzedzającym ją okresem dni świątecznych.”
W tym kontekście spółka uznaje za niezrozumiałe argumentowanie podwyżek cen usług asenizacyjnych wyłącznie zamknięciem stacji przy ul. Odlewniczej:
„Tym samym pozostaje dla nas niezrozumiałe tłumaczenie podwyżki cen za usługi firm asenizacyjnych zamknięciem stacji zlewnej przy ul. Odlewniczej.”
Jednocześnie MPWiK wyjaśnia, dlaczego zamknięcie Odlewniczej było nieuniknione, wskazując na jej stan techniczny i prawny:
„Stacja zlewna przy ul. Odlewniczej 6 to obiekt pochodzący z połowy lat 90. XX w. i od tego czasu nie był modernizowany. (…) Stan obiektu wymaga jego gruntownej modernizacji, której nie możemy dłużej odkładać w czasie.”
Spółka podkreśla, że modernizacja nie jest jedynie „kosmetyczna”, lecz ma przynieść konkretne efekty operacyjne:
„Przeprowadzenie modernizacji będzie się przekładało na skrócenie czasu obsługi wozów asenizacyjnych, ograniczenie uciążliwości zapachowych, dostosowanie obiektu do obecnych i przyszłych potrzeb oraz obniżenie zużycia wody i energii.”
Na czas przebudowy MPWiK wskazała alternatywne punkty zlewne w Warszawie, Ząbkach i Legionowie, a także wydłużyła godziny ich funkcjonowania, co – w ocenie spółki – miało zminimalizować ewentualne utrudnienia.
W tym miejscu MPWiK wyraźnie oddziela kwestie infrastrukturalne od relacji rynkowych:
„Wysokość opłat pobieranych przez firmy asenizacyjne odbierające ścieki pozostaje poza kompetencjami naszej Spółki i nie mamy wpływu na decyzje innych przedsiębiorców.”
Kluczowy fragment odpowiedzi MPWiK dotyczy jednak nie bieżącej eksploatacji, lecz długofalowego planowania. Spółka wskazuje, że obecne napięcia wokół zlewni i oczyszczalni nie wynikają z przekroczeń norm, lecz z faktu, że rzeczywista skala obsługi wyprzedziła dokumenty planistyczne:
„Jednym z priorytetów towarzyszących zapewnieniu odpowiedniej przepustowości oczyszczalni jest zapewnienie zgodności danych dotyczących obciążenia oczyszczalni ścieków wyrażonego w RLM (…) z rzeczywistym obciążeniem Oczyszczalni Ścieków ‘Dębe’.”
I dalej:
„Formalnie oczyszczalnia obsługuje aglomerację wyznaczoną na podstawie tego dokumentu, natomiast obecnie zarówno rzeczywista liczba obsługiwanych mieszkańców, jak i obsługiwany przez oczyszczalnię obszar, są znacznie większe niż wskazano w tym dokumencie.”
To właśnie w tym miejscu odpowiedź MPWiK spina się z wątkiem rozszerzenia aglomeracji Serock. Skoro zamknięcie Odlewniczej nie jest przyczyną systemowego kryzysu, a oczyszczalnia formalnie spełnia normy, to jedyną realną drogą do modernizacji pozostaje urealnienie dokumentów, zwiększenie RLM i stworzenie podstaw do inwestycji.
W tym sensie stanowisko MPWiK pokazuje jasno, że problem nie polega na nagłym załamaniu systemu, lecz na tym, że gmina i region doszły do granicy prowizorycznych rozwiązań. Dalsze „czekanie na cud” – czy to w postaci przełomu, czy doraźnych decyzji – nie rozwiąże strukturalnego napięcia między potrzebami mieszkańców a formalnymi ramami systemu.
Spółka podkreśla również, że nie ma wpływu na ceny ustalane przez firmy asenizacyjne oraz że zamknięcie stacji przy ul. Odlewniczej w Warszawie było konieczne z uwagi na jej przestarzały stan techniczny.
Co istotne, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Warszawie potwierdza, że nie stwierdzono formalnej niewydolności oczyszczalni „Dębe”. Kontrole przeprowadzone w 2021 i 2022 r. nie wykazały przekroczeń parametrów, a dopuszczalna dobowa ilość ścieków – 8 250 m³ – nie była przekraczana.
Z perspektywy mieszkańców i firm korzystających ze zlewni naturalnie pojawiają się jednak pytania: skoro zamknięcie stacji przy ul. Odlewniczej – jak wskazuje MPWiK – nie miało systemowego wpływu na obciążenie zlewni, to co faktycznie spowodowało zauważalne kolejki? Czy była to jedynie kumulacja zleceń po okresie świątecznym, kiedy przez kilka dni aktywność była ograniczona, a następnie nastąpiło jednoczesne „nadrobienie” odbiorów? Czy znaczenie miało także świąteczne sprzątania nieruchomości, generujące większe zużycie wody? I wreszcie – skoro nie mamy do czynienia z sezonem letnim, gdy do systemu masowo dołączają użytkownicy sezonowi i letnicy, czy obserwowane spiętrzenia nie pokazują, że system już dziś funkcjonuje na granicy komfortu organizacyjnego? Jeśli bowiem incydentalne, pozasezonowe czynniki potrafią wywołać odczuwalne napięcia, to pytanie o długofalowe rozwiązania staje się jeszcze bardziej zasadne.
Aglomeracja jako klucz – i źródło podejrzeń
W tym miejscu pojawia się wątek, który również budzi emocje społeczne. W dyskusjach na grupach lokalnych jako argument przeciwko rozbudowie pojawia się teza o rzekomej „zmowie deweloperów”, wskazując na intensywną zabudowę mieszkaniową po drugiej stronie Narwi. Według części mieszkańców to właśnie nowe bloki mają być rzeczywistym beneficjentem rozwoju infrastruktury, a nie istniejące wsie.
Urząd stanowczo odpiera ten argument, wskazując, że rozwój zabudowy po drugiej stronie Narwi realizowany jest na podstawie zupełnie innych dokumentów planistycznych, niezwiązanych z planowaną infrastrukturą w Łasze, a bardziej z rozszerzeniem aglomeracji i modernizacją „Dębe”. Jak podkreśla się, rozszerzenie aglomeracji ma na celu uporządkowanie faktycznego stanu obsługi ścieków i umożliwienie modernizacji istniejącej oczyszczalni. Przez co inwestycje mieszkaniowe z tego rejonu mają być włączone w system kanalizacji.
Między koniecznością a brakiem zaufania
Cała sytuacja pokazuje napięcie pomiędzy obiektywną potrzebą rozwoju infrastruktury a brakiem zaufania społecznego, który narastał latami. Dziś wiadomo jedno: kanalizacja i sprawna oczyszczalnia są konieczne, co przyznają zarówno władze, MPWiK, jak i wielu mieszkańców. Jednocześnie sposób realizacji, lokalizacja zlewni i brak precyzyjnych informacji rodzą obawy, które nie mogą być ignorowane.
Rozszerzenie aglomeracji Serock nie jest cudownym rozwiązaniem wszystkich problemów. Jest jednak warunkiem koniecznym, by z fazy wieloletnich oczekiwań przejść do realnych decyzji inwestycyjnych. Pytanie, które dziś zadają mieszkańcy – także ci z grupy „Nie dla zlewni” – brzmi nie „czy kanalizacja jest potrzebna”, lecz czy tym razem proces będzie przejrzysty, uczciwy i prowadzony z realnym udziałem społeczności, a nie kolejnym rozdziałem długiej historii czekania na cud.
Łacha – obiecujący kierunek, który utknął
W tym kontekście pojawia się również wątek Łachy, który dla wielu mieszkańców stał się jednym z ważniejszych punktów odniesienia w dyskusji o przyszłości systemu kanalizacyjnego. Z relacji społecznych oraz wypowiedzi przedstawicieli urzędu wynika, że koncepcja lokalnego rozwiązania „za wodą” była rozpatrywana jako jeden z możliwych wariantów – potencjalnie pozwalający na skrócenie drogi ścieków, ograniczenie obciążenia istniejących punktów zlewnych i lepsze dopasowanie infrastruktury do specyfiki tej części gminy.
Jednocześnie wszystko wskazuje na to, że rozważania te nie wyszły dotąd poza etap wstępnych analiz. Brak jednoznacznie wskazanej lokalizacji, brak zabezpieczonego terenu, nieokreślona technologia oraz brak decyzji planistycznych sprawiły, że rozmowa o szczegółach — harmonogramie, skali czy kosztach — była w praktyce niemożliwa. W takiej sytuacji trudno było zarówno o precyzyjne deklaracje ze strony urzędu, jak i o merytoryczną debatę społeczną opartą na faktach, a nie domysłach.
Dla części mieszkańców sam fakt pojawienia się tej koncepcji był jednak sygnałem, że gmina dostrzega problem i poszukuje rozwiązań wykraczających poza dotychczasowe prowizorium. Gdy jednak zabrakło jasnej informacji, czy i w jakim kierunku temat będzie dalej rozwijany, pojawiło się poczucie zawieszenia. Trudno w tym momencie jednoznacznie przesądzić, czy był to jedynie etap rozpoznawczy, czy też próba, która ujawniła skalę formalnych i organizacyjnych ograniczeń.
Pozostaje więc pytanie, czy o tym kierunku należy już mówić w czasie przeszłym, czy raczej traktować go jako doświadczenie, które pokazało, jak złożony jest proces planowania infrastruktury tej skali. Z jednej strony widać, że bez konkretów formalnych trudno prowadzić dialog oparty na faktach. Z drugiej — brak wyraźnego sygnału do mieszkańców, że istnieje choćby ramowe rozwiązanie problemu systemu szamb, pogłębia niepewność i frustrację.
Racjonalny plan zamiast kolejnego oczekiwania
Na tym tle rozszerzenie aglomeracji Serock zaczyna być postrzegane jako najbardziej namacalne i możliwe do realizacji działanie, jakie obecnie znajduje się na stole. Nie jest to rozwiązanie kompletne ani wolne od kontrowersji i nie odpowiada na wszystkie pytania dotyczące lokalizacji infrastruktury czy uciążliwości dla mieszkańców. Tworzy jednak ramy formalne, bez których jakiekolwiek dalsze decyzje inwestycyjne pozostawałyby jedynie deklaracjami.
Oznacza to, że gmina zaczyna działać w oparciu o narzędzia, które pozwalają przejść od wieloletnich analiz do kolejnych etapów procesu. Jednocześnie nie zamyka to dyskusji ani nie unieważnia obaw mieszkańców — przeciwnie, czyni je częścią realnego procesu decyzyjnego. Bez takiej zmiany punktu ciężkości alternatywą pozostawałoby dalsze trwanie w stanie prowizorium, który z roku na rok staje się coraz mniej akceptowalny — zarówno społecznie, jak i środowiskowo.
(14) Urząd Miasta i Gminy w Serocku | Facebook
Informacja o stanowisku w sprawie rozpoczęcia procesu budowy systemu kanalizacji sanitarnej – SEROCK
Share this content:
2 komentarze